Het is al een tijd geleden dat ik hier iets geschreven heb. Omdat het misschien niet meer zo’n issue is. Omdat het geweest is. Omdat het goed gaat. Omdat we weer richten op wat komen gaat en niet op wat geweest is. Omdat het er gewoon even niet toe doet of, en zo ja, wanneer.

We praten er ook niet meer zoveel over, niet met elkaar en niet met anderen.

Tot vanochtend. Of eigenlijk gister vroeg in de avond. Een gesprek over verlies, over vrienden en ouders die gestorven zijn. Over de emoties die dan loskomen, of juist het afgesneden zijn van je gevoelens.

En dus uiteindelijk ook over de twee persoontjes die ik, die wij nooit mochten ontmoeten. Het gevoel van falen, het gevoel van uit elkaar gerukt worden. Het gevoel dat elke vezel in elke cel in elk deel van mijn lichaam zich verzet tegen de realiteit, het niet wil weten of wil voelen wat op het punt van plaatsvinden staat.

En toen werd er Corona gedronken, boven een potje pool. Ik won en won en won en won, zelfs de pot om de winst van de gehele avond. Ik hoefde niet te betalen, ik werd netjes bij de metro afgezet en er werd gesproken over alles en niets. Er werd vooral gelachen en het moment van herinneren werd vergeten.

Tot vanochtend. Even stilstaand bij de onderwerpen van de avond, vooral die aan het begin, kreeg ik een brok in mijn keel. En de paar tranen die gisteren werden ingeslikt en opgeslokt, kwamen nu alsnog. Even maar. Feit blijft dat de pijn nog voelbaar is. Dat er een constant pijnpunt is, dat niet meer af- of toeneemt. Het ergste is geweest, de herinnering blijft. Even aanraken, bedoeld of per ongeluk, is genoeg. Dat mag, dat kan en dat zal nog wel vaker gebeuren. Feit is nu eenmaal dat ik pijn heb. Dat ik iets mis, zonder te weten wat dat iets nu eigenlijk is. Feit is dat ik het mezelf gun erom te huilen, om dat gemis. Misschien niet direct, misschien gepland op een beter tijdstip. Maar het gebeurt.

Feit is dat het gebeurd is en dat ik niet verder kom als ik er niet meer op terug mag kijken. Misschien schrijf ik al weer snel, misschien duurt het een paar maanden of zelfs nog langer. In ieder geval als de behoefte daar is. En die was er nu even.

Het is al weer even geleden dat ik hier iets geschreven heb. Door de feestdagen en de drukte daar omheen, maar ook omdat ik de behoefte had om even afstand te nemen van de situatie.

Door het onderzoek en de dagopname werd ik stevig geconfronteerd met een eventuele oorzaak. En toen die uitbleef was daar even de opluchting. Maar vervolgens ook het besef dat het hele circus voor ons dus wel opnieuw gaat beginnen. Weer dat gedoe met vruchtbare dagen en niet te vaak en niet te weinig. Welke frequentie we aan zouden moeten houden lijnrecht tegenover het feit dat ik gevoelsmatig geen zin heb om mezelf te pushen als het moment daar is, maar de zin even niet.

Hoeveel dagen nog voor ik ongesteld moet worden en voel ik wat. Hoe zien mijn tepels eruit en waarom trekt mijn buik zo? Had ik dat vorige maand ook? Rem, wat denk jij? Zou het, zou het niet?

Elke maand weer die onzekerheid, die is voor ons nu weer realiteit en geen gepasseerde fase meer. En waar iedereen na de uitslag het gevoel van afsluiten had en vooral het woordje klaar erg veel gebruikte, kwam voor ons het besef dat het helemaal nog niet klaar is.

In de tussentijd ben ik al weer een keer overtijd geweest en uiteindelijk gewoon ongesteld geworden. Maar in die vier dagen dat ik zat te wachten, kwam de angst. Ik wilde niet, niet nu. Niet met de feestdagen voor de deur. Die wilde ik gewoon in relatieve rust doorbrengen met mijn familie en vooral mijn man. Gewoon samen. Zonder angst, zonder stress en zonder vragen.

Die rust hebben we gekregen, gelukkig. Ik was er nog niet aan toe. Nu merk ik, dat ik langzaam op dat punt begin te komen dat ik de angst grotendeels achter me kan laten. En zelfs voel dat ik nu, ook al zou die angst heus op het moment van zwanger zijn wel weer opvlammen, een volgende zwangerschap aan zou kunnen. Aankunnen, genieten is een tweede. Ik denk zelfs dat echt genieten sowieso niet meer zal gaan, zeker de eerste maanden niet. De twijfel zit er te diep ingestampt nu.

Maar ondanks dat, zou ik wel weer willen eigenlijk. Het voelde best lekker, zo’n tweede leven om mijn lijf mee te delen. Die mooie momenten zie ik nu weer. Ondanks de herinneringen aan de pijn en het gevoel dat mijn ziel in tweeën werd gerukt. Ik heb er van genoten, die eerste paar weken.

En dat gevoel wil best weer. Niet terug, maar nog een keer. Ik denk ook dat het daar na de eerste miskraam mis is gegaan. Ik wilde dat kindje terug en zo snel mogelijk. De tweede kwam pas op het moment dat ik niet meer streefde naar de eerste, van mijn eerste afscheid had genomen. En hoe zeer ik ze allebei ook mis, de volgende (als het komt) is geen vervanger, maar een opzichzelfstaand individuutje.

Ik had ze graag leren kennen, mijn kinderen. In plaats daarvan heb ik mezelf leren kennen. Waar ik eerst riep, vlak na de tweede miskraam, dat ik nooit zo’n vrouw wilde worden die miskraam na miskraam te verduren krijgt, merk ik dat ik nu die grenzen al aan het verleggen ben. Ik dacht dat ik daar de kracht niet voor zou hebben. Nu weet ik dat ik meer aankan dan ik dacht. Misschien was het daar dan goed voor, ik weet het niet. Er zal wel een reden voor zijn. Misschien ook niet. Ik ben geen overtuigd Atheist, maar geloof stiekem nog steeds in voorbestemming. Dit moest gebeuren. Net als alle andere gebeurtenissen in mijn leven heeft deze situatie ook een aanleiding en een gevolg. Dus heeft het nut. Al is het maar omdat ik er sterker uit ben gekomen.

Ik durf weer te dromen, van een gezin. Misschien niet meer van twee of drie kinderen, maar van één nog wel. Zo’n kleine weerspiegeling van onze verbintenis, met handjes en voetjes. Van kasten met minikleertjes en badeendjes op een plankje boven de commode. Een kinderkamer in de kleuren geel en paars met whitewash meubeltjes, volgestopt met Pixies. Die wilde ik gaan sparen, namelijk. En een kinderkamer was een mooie plek voor die verzameling, vond ik.

Ach, het maakt ook niet zoveel uit waarom nou juist die verzameling en waarom op die plek in het huis. Ik wil nog steeds graag een kind, wij allebei willen nog steeds heel graag een kind. De angst zakt weg en maakt plaats voor nieuwe dromen en daarbij horende nieuwe angsten.

Dinsdag hebben we een afspraak in het ziekenhuis voor de uitgebreide uitslag van de kijkoperatie en de 30^ste kunnen we bellen voor de uitslag van het DNA-onderzoek.

We gaan gewoon door, nemen het met de dag en we zien het wel. In ieder geval voel ik me helemaal zo rot nog niet, ook niet als ik me bedenk dat ik volgende week ongesteld zou moeten worden. En al helemaal niet als de gedachte boven komt borrelen dat ik misschien niet ongesteld zal worden……..

Het was een hele lange dag, met vooral veel wachten. Vrijdag werd ik gebeld dat ik niet om kwart over zeven, maar om elf uur mocht komen. Dan mocht ik ook voor zeven uur nog ontbijten. Een beschuitje en een kopje thee, maar das beter dan niks.

Het zeikregende gisteren en natuurlijk was er geen parkeerplaats in de buurt. Dus nat en zeer nerveus meldden we ons bij buro opname.

Vandaar werd ik naar de wachtkamer van de afdeling gyn gebracht en vervolgens naar de kamer. Mijn buurvrouw was er al, samen met haar man. Uitleg door de vriendelijke zuster en ik stond op de planning voor vijf voor drie. Pardon, hoe laat zegt u?!

Vijf voor drie dus. Rommelend buikje protesteerde flink bij dit vooruitzicht. Vooral toen de vriendelijke meneer die bij de buurvrouw hoorde binnenkwam met een saucijzenbroodje (de lul!).

Lang wachten, om de tijd te doden hebben we maar wat boekjes gehaald en mijn dossier gelezen (ik was in 2003 een 24-jarige nullagravida of zoiets). Uiteindelijk werd ik om half vier gehaald. Mocht ik zo’n mooi, blauw ok-jasje aan, met drukknoopjes aan de achterkant zodat je billen fijn naar buiten kunnen koekeloeren.

En toen werd ik me nerveus; terwijl ik lag te wachten om weggereden te worden had ik het even niet meer. Maar twee traantjes en een kus op het voorhoofd later ging het eigenlijk wel weer. Behalve bij de lift, waar Rem en mams achter moesten blijven. Dat was even slikken.

Boven werd ik naar de Holding gereden, waar ik een bijpassend blauw kapje op m’n hoofd kreeg en de aardige zuster in het groen me gezelschap hield. Infuus werd aangebracht (jaiks!) en om de tijd te doden hebben we over haarnetjes en schoonheidsspecialistes gepraat. Ik heb ook nog gevraagd of ze stiekem diep van binnen een vreselijke sadist is, om zomaar mensen pijn te kunnen doen. De zuster in het groen was ook bang voor naalden en voelde zich elke keer schuldig als ze die enge dingen in iemand pols moest jassen. Nou, okee dan.

Daar kwam de slaapdokter even gedag zeggen en later de kijkdokter, ook in het groen. Hij kwam me even fijn vertellen dat ie geen gekke dingen verwachtte tegen te komen, maar dat het altijd goed is om even op deze manier de baarmoeder te bekijken. Is gewoon standaardprocedure en maakt u zich maar geen zorgen. Kan ik dokter Mehmet inruilen voor u, vriendelijke grijzaard? U heeft me nu al meer duidelijkheid gegeven dan hij in een half uur.

Kwart over vier mocht ik door naar de OK, waar dezelfde roeszuster me hielp met wie ik een paar weken geleden het voorgesprekje mee had gevoerd. Alleen vermomd in een paars kapje en blauwe scrubs. Maar ik herken je wel, riep ik nog. Ha! Dat vond ze nou jammer, grapte ze, vermomming mislukt. Ik kreeg wel een clipje hier en een draadje daar. De plakkertjes op m’n borst werden aangesloten op monitortjes en daar kwam de slaapdokter alweer. Eerst een beetje van dit, ja koud he. En dan nog een beetje van dat, ook koud, ja. Is allemaal op kamertemperatuur, maar jij bent warmer dus dat is koud in je hand. En dan nu het slaapmiddel, dat ga je al snel voelen hoor. Kan wel wat vervelend zijn als ik het in het infuus spuit. Ja, dat klopt. Verrek, mijn lip slaapt nu al. En voordat ik in slaap viel zag ik, net als in de film, de lampen wazig worden. Voordat het kapje goed en wel op m’n gezicht werd gezet, waren de luikjes al dicht.

Ik werd wakker terwijl ik over de gang naar de uitslaapkamer werd gereden. Ik deed wat de zusters zeiden en draaide me op m’n zij, terwijl ik de deken nog even over m’n hoofd trok. Die lampen zijn wel erg fel voor een uitslaapkamer. Slapen kon ik echter niet meer, ik wilde naar beneden. Drinken en Rem een kus geven.
Terwijl ik lag te wachten heb ik nog even met de meneerzuster gepraat en gezegd dat ik z’n oranje klompen wel erg leuk vond. Leuke vent trouwens, helemaal kaal en een gezellig gezicht. Overduidelijk homo en heerlijk adrem.

De vriendelijke zuster van de afdeling gyn kwam me weer halen en bracht me naar beneden. We reden langs de kantine, waar Rem samen met mams zat te wachten. Hij was ontzettend gespannen, nog meer dan ik volgens mij.

Na een boterham en een kroket uit de kantine, door mams gehaald, kwam de assistentdokter even vertellen dat ik een hele mooie baarmoeder heb. Ze konden niets vinden, wat eigenlijk goed nieuws is. Geen verdere onderzoeken meer en ze hoopte me de volgende keer in de verloskamer tegen te komen. Hier nog één, meisje.

Geplast en het infuus verwijderd en toen mocht ik naar huis. En ik was me moe. Moe, maar vrolijk. Heb me zelfs nog vermaakt daar, een aantal keer flink gelachen en de boel op stelten gezet.

Rem was trots, zei hij in bed ’s avonds. Omdat ik zo dapper was geweest. Ik vond het helemaal niet dapper, gewoon iets wat moest gebeuren. Hoewel ik me kranig heb gedragen, dat moet ik toegeven. Niet gehuild, niet gepaniekerd, gewoon gedaan wat ik moest doen.

Ik weet nu in ieder geval dat er met mij daar niets mis is. Nu nog de uitslag van dat bloedonderzoek en dan is het voor het moment klaar. We gaan er maar vanuit dat drie keer scheepsrecht is. Maar eerst bijkomen, want ondanks het goede verloop was het wel een vermoeiende gebeurtenis.

Raar eigenlijk, hoe snel mensen vergeten. Vergeten tussen aanhalingstekens. Voor het gemak vergeten dat je misschien van binnen niet lacht. Voor het gemak vergeten dat het niet vanzelfsprekend is om gewoon je werk te doen, andermans problemen aan te horen en (zoals het een goede collega betaamt) geïnteresseerd mee te kijken naar de babysite van je overbuurvrouw van het buroblok. Oeh en aah. Wat een leuke kleurtjes voor de babykamer en och, wat een dikke buik heb je toch al.

Soms valt het me op hoe gemakkelijk mensen er overheen stappen dat je iets ingrijpends hebt meegemaakt. De opmerkingen, zo vreselijk dom. En kwetsend vooral. “Leuk he, die voorbereidingen allemaal. Dat nestje-bouwen. Dat zal jij over een tijdje ook wel begrijpen”.

Hé, bedankt hè! Lekkere opsteker en dan ga ik er nog vanuit dat het niet alleen maar onnadenkende domheid, maar goedbedoelde domheid is.

Ik heb zo af en toe het gevoel dat mensen hun adem inhouden als ik een ruimte binnenloop, het gesprek stilvalt als het over baby’s gaat en dat mensen opgelucht een diepe zucht slaken als ik wegloop zonder in tranen uit te barsten.

Ken je het voorbeeld van de weduwe? Die tante, oma of moeder, die op elke verjaardag zielig in een hoekje wordt neergezet met een advocaatje slagroom en waar niemand een gesprek mee aan durft te knopen? Want anderhalf jaar geleden verloor ze haar man. En sindsdien wil ze alleen maar praten over haar verdriet. Elke keer wordt die dooie vent weer uit de kast getrokken! Om moe van te worden. Het mag wel eens afgelopen zijn hoor, hoe lang kan je verdriet hebben?!

Ik kan me dat nog wel herinneren, toen mijn vader overleed. Het eerste jaar werd de deur platgelopen door familieleden, waarvan ik eerlijk gezegd niet eens wist dat ik ze bestonden. Na een jaar was het over. Het moet nu maar eens voorbij zijn met dat gejank.

Misschien een geheel ander situatie en geheel andere omstandigheden, maar mensen reageren op een vergelijkbare manier.

De eerste dagen willen ze weten wat er gebeurd is, ook als je er niet over wilt praten. En na twee keer lachen en een week op volle kracht meedraaien is het voorbij.

Lis is weer de oude, ze doet weer gek, zet de boel weer op stelten en discussieert over de kwaliteit van de hulpverlening. Het zal wel voorbij zijn nu (ze heeft alleen nog wel een kort lontje, vind je niet?!).

Soms behandelen mensen me als een zielig hoopje. Soms behandelen ze me als een net opgegraven WO II bom, die op ontploffen staat. En soms behandelen ze me alsof er niets gebeurd is.

Dat laatste, dat kwetst me nog het meest. Sla planken mis wat je wil, maar doe niet net alsof er niets gebeurd is. Geef me niet het gevoel dat ik niet van de inside joke afweet. En ga er vooral niet vanuit dat het vanzelfsprekend is dat ik de kadootjes koop voor de dikke buik van de afdeling. Sta je daar in de Kruidvat met dezelfde Zwitsal Mamma buikbalsem die je net drie weken daarvoor in de vuilnisbak gesodeflikkerd hebt.

Ik doe het zelf, dat weet ik ook wel. Ik laat niet zien hoe klote dat soms voelt. Ik praat daar niet over. Ik geef die openheid niet. Ik kan daar wel over blijven praten dan. Maar soms, heel soms heb ik behoefte aan even die zachte kneep in mijn been als het wéér over baby’s gaat. Even die vraag:”Vind je dit niet moeilijk, Melis?”

Gewoon, even geen onnadenkende opmerkingen. Geen gezeik, geen verstommend gelach als ik langsloop.

Gelukkig zijn er een paar mensen die zich kunnen inleven. Die begrijpen dat , ondanks het feit dat ik niet barst, buigen ook heel pijnlijk kan zijn. Die mij goed genoeg kennen (willen kennen) om te weten dat ik niet te koop loop met mijn pijn. Dat ik soms wat aansporing nodig heb om te praten en te huilen.

Die even die hand op mijn schouder leggen of me bellen voor een dagje Piet spelen (voor de afleiding).

Die mensen, die heb ik heel hard nodig op het moment. En ik ben heel blij dat ze er zijn.

Wat is een diagnostische hysteroscopie?
Bij een diagnostische hysteroscopie kijkt de gynaecoloog met een kijkbuis (hysteroscoop) via de schede (vagina) naar de binnenkant van de baarmoeder. Tijdens dit onderzoek zijn kleine ingrepen mogelijk, zoals het verwijderen van een poliepje of een spiraaltje waarvan de touwtjes niet meer zichtbaar zijn. Voor grotere ingrepen, zoals het weghalen van een vleesboom in de baarmoederholte, is een therapeutische hysteroscopie nodig. Zie hiervoor de folder Therapeutische hysteroscopie: behandelingen in de baarmoeder.

De hysteroscoop is een dunne holle buis waar een lichtbundel doorheen gaat. Om de binnenkant van de baarmoeder zichtbaar te maken, brengt de gynaecoloog tijdens de hysteroscopie vloeistof naar binnen. Vaak sluit men de hysteroscoop aan op een camera. Het beeld is dan op een televisiescherm te zien en u kunt zelf ook meekijken.

Hoe verloopt het onderzoek?
Als het onderzoek onder plaatselijke verdoving of zonder verdoving gebeurt, neemt u plaats op een onderzoekstoel met uw benen in beensteunen. De gynaecoloog doet meestal eerst een inwendig onderzoek met twee vingers in de schede en een hand op de buik om de grootte en de stand van de baarmoeder te beoordelen. Daarna wordt een speculum (spreider) in de schede gebracht. De baarmoedermond wordt zichtbaar en kan met een tangetje vastgepakt worden. Vaak wordt met een dun naaldje op een paar plaatsen in de baarmoederhals plaatselijke verdoving aangebracht. U voelt dit nauwelijks. Vervolgens rekt de gynaecoloog zo nodig de binnenkant van de baarmoederhals op. Dit geeft soms weeën-achtige pijn. Daarna wordt de kijkbuis in de baarmoederholte gebracht. Om de voor- en achterwand van de baarmoeder, die tegen elkaar aanliggen, goed te kunnen zien, brengt de arts via de hysteroscoop vloeistof in de baarmoederholte. Deze zet hierdoor uit, wat de menstruatie-achtige pijn veroorzaakt.
Het hele onderzoek duurt ongeveer een kwartier; bij kleine ingrepen kan het wat langer duren. 

Vandaag heb ik voor het eerst weer een volle dag gewerkt. Best eng wel. Vermoeiend ook vooral. Ik ben al zo moe, ik slaap slecht en droom raar.  De eerste weken heb ik voornamelijk over baby’s gedroomd. Die verdwenen waar ik bijstond. Of m’n dikke buik was ineens weg.

Er zijn van die momenten dat me ineens een vreemd gevoel bekruipt, een soort ongeloof. Ik kan me soms niet voorstellen dat ik zwanger ben geweest. En soms kan ik niet geloven dat er niets meer zit. Gek eigenlijk hoe snel je went aan zoiets kleins in je lijf. Ik mis ’t ook ontzettend. De eerste dagen werd ik nog wakker met m’n hand op m’n buik, zoals ik de weken daarvoor ook steeds wakker werd. Als eerste goeiemorgen zeggen. Die eerste ochtenden, die vond ik het zwaarst. Dat besef: oh ja, weg.

Ik ben een verschrikkelijke denker, overdenk alles en iedereen, altijd. De laatste weken staat het helemaal niet meer stil.

Ik twijfel aan alles, hoewel ik mezelf in tegenstelling tot vorig jaar niets kwalijk neem. Ik heb deze keer echt alles goed gedaan (vorige keer ook, daar niet van…). Rust, regelmaat, goed eten, veel slapen blablablablabla.

Komt het door die spiraal? Zat er nog iets van de vorige miskraam? Heb ik dan toch ergens basilicum door gegeten? Ik heb zelfs de buikbalsem die ik de laatste dagen gebruikt heb nagekeken op de ingrediënten. Je weet maar nooit.

Wat als het nooit meer lukt? Wat als het nog vaker lukt, maar steeds weer opnieuw misgaat? Wat als we gaan verhuizen, heeft het nog wel nut zo’n eengezinswoning? Wel een nieuwe baan, geen nieuwe baan?

We hebben al zoveel besproken. Je hoort ook teveel verhalen, over stellen die het de tiende keer ’s een keer gelukt is. Ik geloof niet dat ik het zover wil laten komen. Maar wanneer is het dan genoeg?

Ik dacht nog, dat vraag ik dan wel aan de gyn. Maar dat bleek me toch een verschrikkelijk botte lul te zijn! Het eerste dat de verloskundige aan de telefoon zei was; ga jij maar een verwijzing halen bij de huisarts, want vijftien maanden tussen de eerste en de tweede zwangerschap is wel heel erg lang (de eerste keer was met vier maanden raak). Huisarts gaf haar gelijk, schreef direct een verwijzing en zorgde ervoor dat de eigenlijke afspraak van 7 december vervroegd werd naar vorige week dinsdag.

En dan zo’n vent die je aan gaat zitten kijken met een blik van wat doe jij in vredesnaam hier? Ik had blijkbaar niets te zeuren, twee keer is botte pech. Ja en die vijftien maanden. Pfff, na deze laatste zwangerschap gaan we gewoon vrolijk weer opnieuw tellen. Na een jaar vruchteloos proberen mag er dan eens een onderzoekje tegenaan gesmeten worden.

Nou, we hadden toch begrepen dat er ook nu iets gedaan kon worden. Ja zeg, een chromosoomonderzoek. Maar daar komt nooit iets uit, in 99 komma 9 procent van de gevallen dan. Je zal die 0 komma 10 procent maar zijn, denk ik dan.

Blijkbaar had de goede man echt geen zin om dat formuliertje in te vullen en stond z’n dampende bord ziekenhuisvoer al ergens te wachten, want beseft u wel mevrouw en meneer dat u áls er iets uitkomt, een probleem hebt. (Ja, gek meen je dat?) U kunt dan namelijk problemen krijgen met de aanvraag van een hypotheek (!), omdat de levensverzekering omhoog gaat. Meer premie, weet u wel.

Godallemachtig man, wat denk je nou! Dat als wij geen kinderen kunnen krijgen door de een of andere afwijking, die hypotheek echt het belangrijkste is? Dat ons hele toekomstbeeld dan al zo aan gort is dat die hogere premie en wellicht verplicht huren dan ons grootste probleem is?

Nou goed, zal ik even kijken mevrouw, met de echo. Lijkt me fijn ja.

Gelukkig bleek verder alles goed. Ik maakte me toch wel zorgen, omdat ik na een paar dagen blanco (bij wijze van) opnieuw vloeide. Hij zag verder geen afwijkingen, maar wil voor de zekerheid toch ook een scopie van m’n baarmoeder maken. Onder volledige narcose. Dat moet dan maar.

Als ze dan eventueel iets vinden, een poliep of oppervlakkig littekenweefsel, dan kan dat direct verwijderd worden.

Ik zie er zo tegenop, de komende periode. Ik sta op de wachtlijst, dus gene datum. De uitslag van het bloedonderzoek komt over veertien weken en voor de scopie mag ik niet zwanger raken. Dit omdat ze de binnenboel opvullen met gas, om zo alles goed te kunnen bekijken. Met het risico dat als ik zwanger ben, het vruchtje wordt weggeblazen. Dus klooien met condooms, waar we ook al geen sterren in zijn.

Het lijkt wel alsof elk klein stukje extra moeite net een stap te ver is.En ik ben eigenlijk gewoon alleen maar moe, moe van alles. Moe van mijn leven, omdat nooit iets normaal kan gaan. Een collega zei het een paar maanden geleden al: het lijkt wel alsof jij overal voor moet knokken.

Ook mijn moeder maakt zich kwaad over dit soort dingen; het kan ook nooit gewoon eens goed gaan, zei ze.

Ach, ik kan me er wel tegen verzetten denk ik dan, maar dat maakt het alleen maar nog vermoeiender. We ondergaan het maar gewoon. Ik moet zeggen dat de hele kermis eromheen me wel afleidt van dat misselijkmakende gevoel van missen. Ik mis m’n kleintjes zo en ik voel me soms echt verschrikkelijk leeg, letterlijk.

Ik weet even niet goed wat ik verder nog moet tikken. Ik ga m’n bedje denk ik maar opzoeken, het is genoeg voor het moment. Trusten……